ماهی
هرگز نبوده قلب من
این گونه
گرم و سرخ:
احساس می کنم
در بدترین دقایق این شام مرگزای
چندین هزار چشمه ی خورشید
در دلم
می جوشد از یقین.
احساس می کنم
در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یأس
چندین هزار جنگل شاداب
می روید از زمین
آه ای یقین گم شده،ای ماهی گریز
در برکه های آینه لغزیده توبه تو!
من آبگیر صافی ام اینک،اینک!به سحر عشق،
از برکه های اینه راهی به من بجو
من فکر می کنم
هرگز نبوده
دست من
این سان بزرگ و شاد
احساس می کنم
در چشم من
به آبشر اشک سرخگون
خورشید بی غروب سرودی کشد نفس
احساس می کنم
در هر رگم
به هر تپش قلب من
کنون
بیدار باش قافله یی می زند جرس،
آمد شبی برهنه ام از در
چو روح آب
در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه
گیسوی خیس او خزه بو،چون خزه به هم
من بانگ برکشیدم از آستان یأس:
"آه ای یقین یافته،بازت نمی نهم"
احمد شاملو